> Mijn verhalen

2006, Antwerpen. Op een luie zondag beland ik in het Zuiderpershuis. Op het programma: een filosofisch debat met driegangenbuffet. Ik vraag mij af wat ik daar doe. In die setting word ik onverwachts geraakt door één van de sprekers. Een man, waarvan ik de naam niet meer weet, merkt op dat onze samenleving de drang heeft om zaken schriftelijk vast te leggen. Terwijl in andere culturen er vooral een verteltraditie leeft.

“Europa staat vol archieven die uitpuilen van analoge documenten die geen kat ooit leest. Terwijl in pakweg Namibië mensen informatie mondeling doorgeven aan elkaar. Ze vertellen verhalen die generaties overleven.”

Toen ik dat hoorde, ging er iets branden in mijn hoofd. Verhalen vertellen, schrijven en verzinnen. Dàt werd mijn pad. Voor mezelf en voor anderen. Op deze blog volg je op de eerste rij.

Maak het stil, luister en lees dat het een lieve lust is. Maar fluister het ook door, als je het goed vindt.

Ssshhh.gif

 

Advertenties