Gedicht | Opgeslorpt

Een gedicht in opdracht van een bruid en bruidegom met waterdrang. Over hen. Het was geen makkelijke opdracht want beeldspraak dunde de emotie bij het bruidspaar uit, en wakkerde die net aan bij een niet betrokken publiek. 

WaterKracht – 

Wijst iemand
Zegt die
De kaai ziet nog zwart
veel vissen in de zee
de beste stuurlui

Horen zij al lang niet meer
Zegt een vader
zij vatten de kunst van
boot afhouden schuim bijten
op de knieën gaan

Kent iemand hun koers
Vraagt een moeder
wat hebben ze voor de boeg
Sust iemand
baar je maar geen zorgen

Waar zij aan wal gaan
dansen voeten tanden bloot
Warmt een hart op
zwaait het gemengd
vaarwel

Hijsen ze ondanks het anker
wiegen golven guitig
Zegevieren zij
met vlag en wimpel in
kinderspel

Zij ligt onder zon te blinken
hij tuurt bezonnen overzee
’s Nachts plukken ze sterren
Hij langs haar lippen
zoals de wind het water

Ze rimpelen
barsten van nieuw leven
op een dag
en dan nog eens
Tot ze samen zinken zullen

Opgeslorpt
in liefde

Dit is een verhaal voor anderen. Alle publicaties op deze website mogen niet door derden gebruikt worden zonder toestemming. Neem contact.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s