Column | Mathilde

Een briefcolumn over kindertijdleed. Hoe je die kleine verdrietjes met een alledaagse actie in de kiem kan smoren. Oh ja, intussen veeg ik mijn ** aan die huisregels.

Lieve Sofie,

Wat had ik graag die kleinere versie van jou gekend. Ik beeld me in: een meisje van tien, twee zwarte staartjes en een keurig kleedje. Een vastberaden pas, die je elke week opnieuw bij de bib bracht. Je ietwat verlegen glimlach, wanneer de bibliothecaris opmerkt dat je Roald Dahl’s Mathilde voor de 49ste keer uitleende. Want mama en papa wilden voor jou dat boek niet kopen.

Ik hoor het hen zo zeggen “dat de bibliotheek veel goedkoper is”. Maar wij weten beter hé Sofie? Een boek is veel meer dan een gebruiksvoorwerp. Voor ons zijn het kleine wereldjes. Schatten die je goed moet bewaren onder je bed. Bovendien gaan die boeken in de bib hand in hand met boetes.

Groeide ik ook maar op in Zuienkerke. We hadden ons verdriet over ascetische mama’s kunnen delen. Ik had je kunnen vertellen over onze bijzondere huisregels: maximum twee velletjes voor kleine boodschap en vier voor een grote, slechts een halfuurtje televisie per week, en mijn kostbare nieuwjaarcentjes, die zonder mijn inspraak steeds in goede doelen verdwenen. Of hoe vreselijk die keer, toen mijn mama me, uitgerekend op de eerste schooldag, naar het college stuurde. Met een vormeloze vloeren broek en versleten Docksides aan, erfstukken van mijn oudere broers, ging ik onzeker mijn potentiële vrienden voor het leven tegemoet. Of hoe ze chocolade kocht en die dan in huis verstopte. En hoe ze die dan soms nooit meer terugvond. Leren zuinig zijn, heet dat dan. Wij mochten niet te veel van het leven genieten. Genot, dat vond mijn mama een obsceen woord.

Ik begrijp je helemaal, Sofie, dat je jaren later toch nog je eigen exemplaar van Mathilde kocht. Ook als je het al lang van buiten kende en het misschien nooit meer lezen zou. Ik zie je daar in de boekenhandel gelukzalig staan, je vingers gekruld rond het boek. Snuivend aan de kaft, zoals ik dat ook kan  aan een reepje melkchocolade. Hoe je toen aan je moeder dacht, en aan die duizenden stappen naar en van de bib van Zuienkerke. En hoe die gedachten met die ene aankoop geheel werden uitgeveegd.

Of word jij zo nu en dan ook nog eens geconfronteerd met dat kindertijdleed?

Petra

Ps: Sofie bestaat echt en ook op www.perfectdayforapicnic.be.

Dit is een eigen verhaal. Ik maak ook verhalen voor anderen. Alle publicaties op deze website mogen niet door derden gebruikt worden zonder toestemming. Neem contact.

Advertenties